Sonsuzluğun Şah Damarında..

Yarulmuştu hayatta gencecik yaşına rağmen. Kaybetmişti kayb edeceklerinin hepsini.. Yada hiç kazanamamıştı birşeyleri.. Yokluk içindeydi hayatındaki varlıklar.. Bir yerlerde bir şeyler ölüyordu, parçalanıyordu vazolar ve kimse çizmiyordu onun için kaderin ice cizgisini..

Vazgeçmişti hayatından, unutmuştu hemde en unutulmazları..

Bitecekti onun için zaman. Sessizlik bitecekti, ve duracaktı akıntısı sancılı hayatında.. Bir bir kurtulacaktı düşmanlarından O sırada...

Büyük bir şehrih ıssız sahillerinden biriydi. Son baharın yeni başladığı zamanlardan biriydi. Yada değildi farkında olmadan. Farkında olmakta istememekteydi belki. Yada her ne halttıysa işte. Küçük bir balıkçı teknesini mesken etmişti uzun bir zamandır. Bir orada bir burada dolanır işini görebileceği yerleri gezinip o tekneye gelirdi oraya bırakır kendini ve zamanı geldiğinde enevalesini kanına karıştırıp keyfine bakardı dertlerden uzaklaşmanın. Yada dertsizliği de unutmanın...

Günlerden birinde, ne develer tellal nede pireler berbermiş o günlerde herşey olup bitmiş yada hiç başlamamış belki. Kimin umurunda.. Issız sahilde bir komşu fark etmiş. O kafayala umursamasada çocuk onu umursayacakmış ve bir iki üç derken bir gün karşı karşıaya gelmişler. Stres sinir eksiklik bağımlılık ve dayanıksızlık...

İstiyordu gözlerinde enteresan bir dönmüşlük ve parlaklık vardı. Mordan siyaha dönümsemiş göz altlarında bir şeyler seğrimeye başlamıştı bile. Hızlı adımları ve ihtiyacın getirdiği körlük ile ilerlerken teknesine doğru yerle bir olan ve daha çarpışma esnasında bağırarak sövüşü kum kabarcıklarını bile urkütsede umursamadan devam etmiş. Kalkıp karşısında ne olduğuna bile dikkat etmemiş ve yürümeye devam etmiş oysa...

Tekneye kendini atar atmaz işini görme çalışmalarına başlamış nevale hazırlanıp sessizce kana karışiırken duraksama yada bir an tereddüt ifadesi belirmemiş gözlerinde.. Acıkmış, ihtiyacı varmış yada benzer bişeylermiş işte...


Durgunluğunun kurbanımıydı bilinmez ama o sıralarda oralarda sinirli ve üzgün görünen genç delikanlının göz yaşları hayatın denizlerine çoktan karışsada bu pis denizede bir kaç kez damlamış.. Kısa süredir küçük ikinci sınıf insanların balıkçı teknelerinin bulunduğu bu köhne sahilde yanlız başına dolanırken fark etmişti o enteresan kızı. İlgisini çekmiş ama banane demeyi tercih etmişti. Zaten kendi derdi kendine yetiyordu ve ilgilensede fark etmezdi. Ne paylaşabilecekti bu paçavraların içinde kafasını yerdan kaldırmaktan aciz kızla...

Ani bir patlama ile gerçelkeşen çarpışmanın hayatını değiştireceğini bilememiş. Ağlıyor belkide içinden sövüyodu orada birlyerlerde ve işte hayat. Filmlerden hep farklı oluyordu...

Hiç adeti olmasada bir kararla özür dilemek için karşısında duran kırık dökük tekne kırıntılarının yanına doğtu hızla yürümeye başlamıştı ki bir kaç adım sonra neye şahit olduğunu fark etmesi an meselesiydi..

Olduğu yerde öylece kaldı. İlk kez böyle birşeye şahit oluyordu. Çok duymuş yada yapıldığını bildiği yerlere gelmiş hatta bir çok değişiğini kendiside kullanmıştı ama bunu ilkkez görüyordu. Sessizce bekledi. Başının dönüşünü getirdi göz önüne. Aldığı hazzı düşündü. Rahatlığı.. Enteresan bir şekilde ilgisini çekmişti. Kısa bir süre olduğu yerde bekledi. "Farkımda bile değil.." dedi kendi kendine gülümseyerek ve yürüdü.

Teknenin başına geldiğinde uyuşuk bir beden ve yavaş hareketlerle çevirilen baş ve düşük mor haleli gözlerler ona bakan çok güzel olabilecek kadın evresine yeni girmiş veya girmek üzere bir halde siyah giysilerinin orası burası yırtık bitkin bir tavır ile. "Ne bok arıyorsun burda." dermişcesine sorgular gözlerle karşılaştığında yakut yeşili gözlerin sönüklük ile parlaıklık arasında gidp gelişine tanık oluşu içinde bir şeyleri titretmiş hatta zangırdamıştı sanki.

Benciliğimdeki sen..

Bencil bir ruhum ben beden arayan Yılların verdiği boşlukta dolanan ve her daim kanayan, her aradığımda tekrar kaybeden ben... Aslında benliğime giren sen. Bencilim ben ve içimdeki sen. Kendi ruhuma dokunan içimdeki sen... Okşayan.. karanlık bir odada el yordamı ile tuttuğum hayalimdeki sen. Aslında bencilim ben yani sen.. İçimde büyüttüğüm benliğimi verdiğim sen. Aylarda içime hapsolmuş, hep senin arkanda kalmış korkmuş ben..
Aslında bencilsin sen bilincimde yarattığım sen.. Bedenime kattığım ruhumu paylaştığım herşeyim yaptığın sen.. yada ben..

Ne fark ederki sanki sen yada ben.. bir içimdeki sen birde senin ardında kalan ben.
Aslında bir bedeni paylaşan biz..

Sessizliklerden kap yaptım kendime,
Kalbimi koydum ve yavaşça saldım denizine...
Şimdi sessizce kaybolan bir kalbim oldu..
Çılgın dalgalarınla boğuldu..
Ağlamaklı suratım korkuya büründü...
Sessizliğim kırıldı yavaş yavaş...
Ve kalbim öğlece boğuldu soğukluğunda,
Şimdi ne ben kaldım geriye nede sıcağın kavurduğu, sen...
Şimdi ağlıyorsun...
Ama biliyorum! Benim için değil...
Yokluğunda kaybettiğin seni yeniden doğurmak için.
Artık... Herşeyi biliyorum...

Sığındığın son limanıda kaybediyorsun yine.. Top sesleriyle yerle bir oldu son düşündü.. Sana kalan tek şey ise bir kırık kalem şimdi.

Kim bilir belki dostluğun böyle ölümüne olmasaydı böyle çok yaralanmayacaktın. Sevgiye esir düşmeseydi hayatın, şimdi ihanetin ve hayal kırıklıklarının ortasında üşüyerek ağlamayacak ve tün eski şehirlerden adını silerek ayrılmayacaktın. Doğruluğu seçmeseydin şimdi yanlız olmazdın. Özlüyorsun durmadan belki şimdi çıkar gelir dediğn, gelişini şiirlerle beklediğin birilerini özlüyorsun. Ve bu zaman zarfında gelenlere sana aslında "0" olmadıklarını ispatlayana kadar çok şeyini veriyorsun. Her akşam, kalbim... bu acılara dayan.. bir yalandı tek düşün olan.. da.. da.. dayan diyorsun...

Gecenin belli belirsiz vaktinde sonunu bir türlü getiremediğin o düşten bir çığlıkla uyanıyorsun...
çığlık! ve umudun bahçesinde karanlık..

Sadece kendi sesini duyabilirsin..
Sadece kendi elini tutbilir, kendinin limanına demir atarsın. Gözünden süzülen son göz yaşının rengini görmeden, bilmeden kimse... Ölebilirsin!!..

Dost bildiğin tüm insanlar maskelerini indirdi işte.. Güvendiklerin, ilkel kıskançlıkları ile arkandan ne yalanlar söylemişler.. sen dost evlerinde samimi sohbetler beklerdin, oysa dost evlerindeki çamur atma kampanyalarının tek hedefi olduğunu hiç görmedin..

bir kere şöyle güvendirebilmek kendime.. Bir kere sarılıp bir dostuma ağlayabilmek.. İnandığın o düşü bir kere yaşayabilmek...

Ne zaman ki sırlarını en zayıf notkalarını yani seni öldürebilmenin yegane silahını bile bile verdiğin biri seni vurmaz, seni terk etmezse ve ne zaman herşeyini adadığın o kimse her şeyinle bir gitmezse, o zaman huzuru bulacaksın işte...

Fakat bu kaçıncı yanlışın... ahh kaçıncı yanlışın!. Bir çıkış yolu bulamazsan deli olacaksın... nerede? O eğer varsa, yaşıyorsa nerede? Nerede seni yanıltmayacak olan?

Hemen gel... eğer oradaysan ve beni duyuyorsan....

Ben yalnız ve sevgisiz büyüyen orta yaşlarda biriyim. Özlemim sevginin kucağında uyumak. Hiçbir zaman olmayan gerçek sevdalarda yüzmek... Gerçekleşmedi ve son verdiğim önemsiz hayatımdan önce bütün bunları okumanızı istedim.


Gidiyorum…

Derin bir mavi etrafım. Soğuk akışkan bir suyun çıplak vücuduma değdiğini biliyorum. Gözlerimi açtığımda sessizliğin içinde boğulduğumu görüyorum. Hayallerim gerçekleşiyor. Uzaklaşıyorum sessizce hepinizden. Yalanlarınızdan, çıkarlarınızdan sessiz pusularınızdan.. İsterik bir hastalık gibi yapışmanızdan… Yalan sevgilerinizden, sevişmelerinizden… Usandığım kalabalık kimsesizlikten. Yapa yalnız düşüyorum derine. Mutluyum. İnsanların yalanlarına yakarışlarına .

Meyilli bir sevdanın düşen son yaprağıydım derin denizlerin ortasında. Boğuluşuma sessiz kalan onca balık gibi etrafımdan uzaklaşmanızı izlemekten haz aldım hep. Savunma mekanizmalarınıza karşı gelip sizler gibi olmadım. Sakladım içimdeki kini hep yıllarca sustum. Meğer kendi yok oluşumu hazırlamışım.

Dediklerinizi duyar gibi oluyorum. Bir tek sen mi yalnızsın. Hayır. Hepimiz yalnızız aslında. Hepimiz benim. Yalan sevgilerin çarpıştığı, sinsi gözyaşlarıyla yalan sevgilerimizi sakladığımız. Ve hep aldattığımız aldatıldığımız kindar ve bencil yaratıklarız. Hep sakladığım duygularımı ortaya çıkartışınıza ağlıyorum. Gözyaşlarım denize karışıyor okyanusa. Bulutlanıyor gözlerim. Hissetmek istemiyorum. Ama öğretilerimi kırdığınızı görerek yaşamaya alışmaya çalışıyorum. Sessiz sedasız susuşlarım çığlıklara dönüyor. Sizin gibi oluyorum. Yıllarca soyutladığım ve içimde yaşattığım yeni doğmuş bebeği canlandırıyorum. Lanet bir yaratık oluyorum. İnsan oluyorum sizin gibi.

Dayanışlarım yarım kalıyor. Sessizce çekip gitmeye kalkıyorum. Karşı koyuyor içimdeki siz. Ve sonunda gözlerimi kapayacağım bir yer buluyorum. Ve dar bir yoldan süzülüp, yalnızlığımı ve öldürdüğüm bebeğimi de alıp hepinizden uzaklaşıyorum. Ve hissediyorum etrafım soğuk bir mavi ile çevrili. Kesiklerimden kanlar karışıyor maviye ve yayılıyor yavaş yavaş içimdeki yaşam denize. Bedenimi koparışım sizden ruhuma keskin bir haz tadı veriyor. Kurtuluyorum. Uzaklaştığımı bilmek gözlerimi açamayışımın sebebi olsa gerek diye geçiriyorum aklımdan. Ve bir boşluk hissediyorum. Kendiliğinden süzülen bir tüy gibi dibe çöküyorum. Artık düşünebileceğime inanmıyorum.

Vücudumdaki halsizliği hissediyorum kanım karışıyor denize iyice içimden kayıp aktığını biliyorum. Ve son bir yağmur damlası akıyor kapalı gözlerimden. Açmaya çalışıyorum son bir bakış için bütün bu kirliliğe… Yapamıyorum ve son bir nefes sarf ediyorum. Boşalan kanım ve nefesimin suya karıştığını biliyorum. Bense…

Hoşça kal zavallı dünya seni seninle yalnız bırakıyorum…

a$k; kırmızı ßir ruj gißi ßuLa$ırsa dudakLarına,
Sevdanın derin suLarında amansızca co$arsa kaLßin,
yanLızca ßen kaLırsam geriye,
derinlemesine ßaktığında yoLcuLuğun taa en ßaşına..
sessizce inanacaksın ßakışLarıma ve..
sonsuzLuğun kaLp atışLarında hissedeceksin nefesimi,
i$te ßen ßaktığın her yerdeki masumLuğun ve
umarsız sevgiLerin ta kendisiyim..
iNanmayacağın tek ßir nokta kaLmayacak avuçLarında,
Eskinin yerine neler geLdiğini görecek
sevinecek, sevinecek, inanacaksın.. DeLirircesine..

ßu gün tüm unutuLmazLarımı unuttum,
Tüm güLdürmezLerime güLdüm.
Hayatımda iLk defa yaptığım ßu etkinLikten çok fazLa zevk aLmama rağmen..
ßirşeyLerin eksikLiğini sandığımdan fazLaca gördüm..

MutLuLukLarın en güzeLini yaşadım.
Hayatımı ßir kez daha avuçLarımın içine aLmayı öğrendim ßugün.
SessizLiğimi ßozmayı ve
En güzeLi kayßettiğim özgüvenimi geri kazandım..
Eskisindende iyi ve eskisindende yeniyimya şimdi,
Herkes çatLasın mutLuLuk kaLemimin ucunda..

Hayatımdaki ßoşLuğa isimLer koYuyorum tek tek..
YaLan sevdaLar ßiLiyorum.
Sahte güLüşLerle avutuyorum, kandırıyorumda..
Kimi(!) kandırdığımı ßiLemiyorum!

İntihar eskizLerimi çiziyorum!
Sonuna varamadığım ßir düşten uyanıyorum..
nefessiz kaLışıma ağLıyorum
kimßiLir sen nereLerdesin!..

Bu gün senlerle dolu bir dünya kurdum yine kendime. her şeyi yeni baştan inşa ettim. Vazgeçmişliğime kapıldım ve seni düşündüm yine. Kimdin sen benim hayatımda. Hangi yarımdın… Yarımım…

Suskun bir deniz gibiydi sana anlatmak istediklerim. Bağırmak dalgalanmak istediğin en büyük günümdüm. Depremlerinde sarstın beni. Her şeyi yıktın. Oysa öyle sağlamdı ki benim temelim.


Gelişin doğum günümün habercisiydi. Yalnız kalmış bir yaşlının en güzel hediyesi belki. Ama gidişin…

Çelik parmaklıkların arkasında kalmış gibi bırakışın… Her şeyi her şeyi yanında götürüşün de… Sevgimi unutuşun…


Gelişin gibi olmalıydı gidişin. Pembe bir rüyadan uyandırmamalıydın beni. Mavi dünyamı karartmamalıydın. Yalanlarına hapsettiğin sevgimi öyle kenara atamamalıydın…

İçimdeki ben ağlıyor yine bugün.
Suskun, durgun, kimsesiz…
Göz yaşlarına boğuyor kalbimi..
Ben... Kimim?

Hangi solukta kaybettim kendimi…
Yalan sevdalarda avuttum
Kullanılmış bir oyuncak gibiyim şimdi

Kolları kırık kendini bilmez…
Derin bir mavi benim dünyam
Var oluş ve yok oluşun ortağı

Sevgisiz bir deniz siyaha boyanmış
Yalnız sevişmiş
Yalnız yaşamış…

Bir tek sen mi kaldın suskunluğumun ortasında yapa yalnız ey deli yüreğim
Ne büyük ahların vardı hayallerin, umutların…
Hangi yalan sevda da kaybettin kendini
Sende hiç bilemedin…

ßen mutLuyum..
İnadına mutLuyum..
Kurduğun yaLan dünyanın furyasında
yaLancı bir düşte savruLurken sen farkında oLmadan..
ßen küçük kaLßimde yaşattığım kocaman sevdamın,
sessizce çığLıkLarıma ßoğduğum a$kımın
ve kimsesiz kaLmış o kaLaßaLık dünyamın
tek sahißiyim..
ya sen?..

UmutLarım tutkuya,
tutkum a$ka,
a$kım hayata
döner sanmı$tım..
YanıLmı$ım..

azen..
ağLayışLarım oLsanda..
ßen ağlarken geLirdin hep..

Susardım..
dayanamazdın ağLamama ve sende ağLardın yoksa..

Dayanamazdım..
Göz yaşLarını görmeye

KatLanamazdım..
Gitmene oLduğu gißi..
ßırakmana eLlerimi..

ama istedim..
Tüm warLığımLa istedim hemde..
acının kaLp atışLarını yavaşLatmasını
ßen oLmanı ßeni görmeni istedim..

ve arkama ßakmadan çekip gittim.. öyle sessiz öyLe sakin ve gözü yaşLı..

Gittim...

Siz hiç hayaL kurdunuz mu?

ßeni sorarsanız kurdum..
peki siz hiç hüsrana uğradınız mı?
ßeni sorarsanız...

Göz kapaklarıma sakladığım hayaLlerimin ßu gün hava geceye döndüğünde kayıp gideceğini nasıL ßilirdim ki..
Hemde ağLamazken ßen..

Hemde susarken.. atarken kalbim delicesine. Severken öLürcesine..

ßiLiyormusun.. ağLayaßiLiyorum artık.
hemde hiç ßir hayaLimin kayıp gitmesini düşünmeden gözLerimden.. Sessizce sineye çekilişime midir? yoksa hayaLlerimi yitirişimemidir ßiLmem ama..

ßen ağLıyorum işte..

Son ßaharda son ßaharım oLduğunu ßilseydin. Duysandın dudakLarımdan tek tek anLatsaydım. ağLasaydım yine ßaksaydın ßeLki küçük ßir umut taşısaydı yüreğim ßu kez hiç umarsızca daLaßilseydi..

Şimdi son kez sonuncukes seni arasam anLatsam ve ßeLki..

Unut gitsin.. Hiç ßirini ßilme en iyisi. En iyisi hiç duyma sesimi ve yine hiç görme ßeni ßeLki sadece ßir günLüğüne yada zamanLa anlık mutLuLukLarımızın tatmin ettiğin küçük sevdaLar ßulurda kendimizi avutaßiLirz. Ne dersin.. Sen hiç geLme öyLeyse ve kaL gittiğin yerde..

Son kes yazıyorum seninin için. Sonkes ağLayışım oLuyorsun ßu gece. uzun ßir uykuya daLmadan önce ruhum son konuşmaLarımı okuyorsun ßu gece. Son kez sana ithafen yazıyorum. Hani diyorsunuz ya kutsaL ßir çekim gücü taşıyor yazdıkLarın. aLıyor götürüyor, vuruyor derinden, diLe geLiyor gözlerimden... Son kez ßuhrana uğruyor kaLßim ßu gece.
sonLarım oLuyorsun ve sonLanışım..

Oysa ne ümitler vardı yitirmediğim ve yitiremeyeceğim. ßu gece son yitişLerimLe ßaşßaşa sevdanın çökük küçük omuzLarında işte ßu gece iLk defa öyle sessiz ve öyle sakin ßir ßırakış hissediyorum gözyaşlarımda. Ve sonkez yükLeniyorum o korumasız koLLara.

ßu gece son sonkezLerimi anLatıyorum sana. Sonkes sözümü tutamayışımı ve son kez herşeyi ßırakıp çekip gidişimi.

ZırvaLıyorum.
ßir gün ßir yerLerde yeni ßir hayaLe dalıp gideceğini ßiLiyorum. Ve yine ßirgün o hayaLden ßir saniyeLiğine kendini alırsan ßir yerLerde senin için son atışLarını yaşayan ßir kaLp oLduğunu ve sonbaharın bu hüzünLü günlerinden ßirini her zaman ve her dakika yaşayan o korumasız kaLßin şimdiki yerinin eskici oLduğunu ve eski sahibinin onu aLmasını ßekLediğini hatırLa..

ßu gece ßir son daha hazırLadım asLında.. Kendimden çok sen giderken ardından deLi gißi ßağırmak isteyen ve hiç kapanmak istemeyen defaLarca kes yaLvarmak için çırpınan dudakLarıma ve sana..

"Ho$çakaL.."

ßütün yağmurLarı durdurmak istedim defalarca kez yağan içimde ve herkesde.
Tüm susmaLarı siLmek isterdim çığLığımLa yine sessizce..

Şu günLerden kurtuLmak isterdim büyük ßir hevesle..

Yapamadım!
Yapamam ve yapamayacağımı biLdim.
Umursızca devam ettim soLuksuzca yürüdüm yoLumda durmadım!
Durduramadı hiç ßir engeL ßeni..

Şimdi yavaşça çakıLı kaLdığım ßu deLikten çıkıyorum sessiz adımLarLa..
Gidiyorum.. YaLanLarın ve oyunLarın oLmadığı
Kimsenin kimseyLe oynamadığı ve oLmadığı yanLızLığın ve sevgisizLiğin
Derin ve hayaLimdeki o geçmiş güzeLe gidiyorum..

Giderken unuttuğum şeyleri önemsemiyorum
aLt tarafı ßiraz sevgi küçük ßir kaLp atışı..

ßen gidiyorum aLın herşey sizin olsun..

Herşeyden önce ßu kez içim rahat yazıyorum yazımı. Sana ona yada ßuna diye değiL kendime diye ßaşLamak istiyorum kendime ve hayatıma anLıkta oLsa girmiş çıkmış her şeye ve herkese..

Uzun zamandan ßeri içime attığım ßir çok şeyi sessiz sedasız hayatımdan çıkarmaya çaLışmıtım. Ama ßir türLü yapamadığım ve ßana acı çektiren parçaLarımı bir kenara kaLdımak için verdiğim her savaşta ßir tarafımın eskisinden dahada çok acıdığını gördüm…

ßitti.. zor oLdu ama ßitti..

ßu kez gerçekten ßtitti. ßitmesi gereken ve yarım kaLdığını düşündüğüm her şey içimden çekip gitti. HikayeLer yazmak istiyorum ßu gün anLatmak her şeyi. ßeni kanatan her şeyden vazgeçmek istiyorum. İçim ürperiyor. ßazen ne yaparsan yap oLmuyor evet..

ßir yerLerde mutsuzLuğun o meşhur penceleri aLtında ezilen ßir çok kişi oLduğunu ßiLiyorum. Ve size ßir tavsiye vermek istiyorum. Her ne oLursa oLsun içinizden atamadığınız ve sizi üzdüğünü düşündüğünüz her şeyi öylece kendi haLine ßarıkın. Eğer üstüne giderseniz yada koparıp atmaya çaLışırsanız canınız dahada çok yanacak. ßenim tavsiyem ßırakın akıp gitsin içinizdeki hayat denizi ve sizde bırakın kendinizi..

Onun süratine ayak uydurmaya yada durdurmaya çalışmayın. ßırakın alsın götürsün sizi. Ancak unutmayın bazen kenarlara süretecek bazense sürttüğünüz kenarlarda takılı kalacaksınız. Zamanı geldiğinde hep o kıyıda kalmak isteyecek yada oradan hızla kaçmak isteyeceksiniz ßunu ßiLiyorum. Ama yapmayın ßunu yaptığınızda canınız daha çok acıyacak işte. ßırakın su aLsın götürsün sizi ordan götürecekse yada ßekLeyin ßiraz dah o eL ßet akarken sizide götürecektir..

ßu gün unutuLmaz dedikLerimi unuttum. Rahatım içimde kalan ve söylemk istediğim son sözLeri sarf ettiğimden dolayı umutLuyum. KimßiLir ßeLki ßir gün hayat yeniden güLümser ßana? ßeLki de ßirgün..

Ne dersiniz??

sen hiç kimsenin seni anLayamadığı ßir ßoşLuktan ßoynunda iple saLLandın mı?
aLdın mı o "öLüme 5 kaLa" nın tadını?
hiç durup düşündün mü insanLarın hayatında neLer var neler yok?
Hiç dedin mi seni seviyorum diye ßirine içten?
Ve hiç özledin mi ßir ananın öLmüş ßeßeğini özLediği kadar?
Düştün mü sokaklarda çamurun içine ve gördün mü gözLerina ßakan
seni çamura daha ßatıran dosLarın pırıLtısını?

ßazen ne yaparsan yap oLmuyor.. hayat aLıyor götürüyor seni ßazen sessizce düşüyorsun uçurumLardan ve göz yaşLarın oLuyor çığLığın.
Kimse görmüyor kimse duymuyır..

ßir günLüğüne hayatLa yer değiştireßiLseydim. Kesip atardım şah damarımı. Hiç acımazdım ßakmazdım göz yaşıma göz yaşLarına.. O neden kesip atmıyor? Neden canımı yakıyor? canLarımızı yakıyor? CanLarı yakıyor?

Eğer ßen hayat oLsaydım acırdım ßana.. kendime ona uada ßuna ve herkese.. aLırdım canımı hiç acıtmadan.. O neden aLmıyor? o neden acımasız?

Neden duymuyor sesLeri. ßak nasıLda çaresiz insanLar.. Herşey üst üste geLmek zorunda mı? ßir kere acıttımı canını devamını getirmeLimi. Dahada dahada vurmaLımı felçLi vucudumuza? YapmamaLı yapmamaLı..

Yazmadan önce seni düşünüyordum yine. Ve birden sana söyLemek isteyip erteLediğim ne kadar şey olduğunu fark ettim. Sonra parmaklarımı kütletip bilgisayarın başında geçtim.Sanki karşımda duruyordun. Gözlerimin içine bakıyordun öyle bilmiş bilmiş ve en derininden. Kaybettiğin sevgini gözümün içine içine sokuyordun sanki.

Sonra birden titreme geldi ellerime. Ellerinle kavuşacakmışta yine yeniden yaraLanacakmışım gibi korktum klavyeden. Gözlerim dolmuştu işte yine. Görmeni istemedin bakarken gülümsemeni ve acımanı duyacakmışım gibi kortktum ve her şey gibi onlarıda erteledim biraz daha. Nasıl olsa biraz sonra, ben bilgisayardan kalkacaktım ve, sen, yine öylece çekip gidecektin…

Önce sustum uzun uzun. Düşündüm sana ne diyebilirim diye. Yine uzun uzun kavga ettim kendimle. Sövdüm içimden biraz ve sonra yine biraz gözlerim doldu ama bu sefer çaßuk kuruduLar görmene izin vermedim yine. Yine sen yine sen geLdin akLıma ßirden tüm ßunLarı düşünürken.. Sonra fark ettim ki fark edecek hiç ßir şeyim kaLmamış senden ßaşka ve ßen yine en derinLerine gömüLmüşüm içimdeki yaLan sevdamın. ßeyin hücrereLerimdeki yaraları fark ediyorum. Sanki elimle yoklarken hissediyorum acısını..

Sonra gözLerim gözLerinLe ellerim parmaklarınla karşı karşıya geliyor.. Düşünüyorum.. gözLerim daLıyor ßu sırada.. Sana söylemem gereken ve söylemk istediğim sözleri kenara koyuyorum tek tek. ßizim gißi ayırıyorum onLarıda… Sessiz kaLıyorlar umursamıyorlar.. Tıpkı senin gißi.. Sanırım onlarında ßaşkaLarına ihtiyaçLarı war her zamanki gißi…

Sonra ßoş weriyorum.. umursamama kararı aLıyorum kendimce.. Azıma gelen ne oLursa tek tek söyLemek istiyorum. Ama yine yapamıyorum. Ellerim ßir türLü ellerine yaklaşmak için kıpırdamıyor. Uzanmak istiyorum anLatmak her şeyi.. tek tek.. yapamıyorum.. içimde bir şeyler oluyor ne olduğunu anlamadığım ve sen olmamı sana dokunmamı engelliyor. Yavaş yavaş geri çekiyorum ellerimi vaz geçiyorum her şeyden ßakmıyorum artık gözlerinin içine içine.. İçimden ßirşeyler uçup.. gidiyor amansızca..

Sonra kalkıyorum bilgisayaramın başından.. Sessiz kalacağıma yemin ediyor gözlerim son bakışlarında.. Ne seni sevdiğini söyleyecekler nede senden nefret ettiklerini.. Duygulanıyorum. Gözlerim yaşarıyor yine. Bu kez hiç aldırış etmiyorum akıyorlar damla damla gözlerimden umursamıyorum bile. Arada bir iç çekişindan başka hiçbir belirti dahi yok eğik başımdan süzülen göz yaşlarımda.. Gözlerine bakmaktan korkuyorum ve ellerimi yavaşça yaklaştırıp tek bir kelime söylüyorum..

HoşçaKaL…

ÖyLe özLedim ki kokunu göz yaşlarımın aLtına sakLanan ve ßazen ßeni geride ßırakan gururmun sessizLİğinde fark ettim.. Gittin.. En ßüyük parçamı ve hayatımıda alıp gittin.. ßeni.. mahvedipte gitti.. Şimdi yaLan mutLuLukLarın verdiği huzurda istediğin gibi bir hayatın vardır umarım.. MuLu oLaLım dedin.. ßen.. oLamıyorum sen.. oLursun inşaLLah..

Teşekkürler...

YeniLenmiş dünyamın eski yeni kahramanLarına..

SesLeniş yada ßir sitemin parçası oLmak istemediğinizi ßiLiyorum. Hayatıma giriş çıkış seßepLerinizin hepside ßenim yüzümdendi ßunuda ßiLiyorum.. ßazen sevinç ßazen hüzündü gözyaşLarımız. Ama yinede hepsinin tadı aynıydı.

İçinizde dünyayı durduracak kadar sevdikLerim oLdu. TaptıkLarım.. DeLi gißi aşık oLdukLarım yada öLümüne dost oLdukLarım oLdu. Yada ßazen sadece ßir fincan çaydan ßaşka ßişey payLaşamadıkLArım ve payLaştığımı sanıpta yanıLdıkLarım oLdu..

Herneyse, her ne oLduysa oLdu işte..

ßir çoğunuzLa ßir kez ßiLe atışıp tartışmadım ßeLki ßeLki sadece içimden kırıLdım. ßazen söyLedim çekinmedim. AnLatmak istedim yeri geLdi yanLış anLaşıLdum.. Yada ağLadım gözLerinizin içine ßakarak.. Sordum..

"ßen..? ßen yaparmıyım..? SöyLermiyim?.." dedim.. AnLatamadım ßazen.. ßazen gözyaşLarımız karıştı ßirßirine.. SarıLdık..

En gizLi sırLarımı payLaştım sizinLe.. DinLedim ßazen derman oLmaya çaLıştım yada en azından kafanızı dağıtmanızı sağLamaya çaLıştım anLıkta oLsa güLdürmeye çaLıştım sizi deşarj oLmanızı sağLadım..

Sizinde hakkınızı yiymem.. Yeri geLdi ßende söyLedim sizin gißi dertLerimi yada çoğu zaman oLduğu gißi anLatmamı sağLadınız içimde yaşadığım ßir çok şeyi..

Elele tutuştuk.. Gezdik.. ßazen doLaşıp ßazense öpüştük ßazıLarınızLa.. Canımı vermeye niyet ettim.. ßir çoğunuz tarafından aLdatıldım.
Çoğunuz aiLem oLdunuz yada çoğunuzu aiLem sandım. ßazen küçük açıkLar werdim size kendimLe iLgili. ßir çok kere aLay konusu ettiniz ßen yokken. GüLdünüz yada daLga geçtiniz.

Kısacası hayatımın iyi kötü sıra taşLarı oLdunuz.. GürüL gürüL akan ßir ırmak oLdunuz yaşamımımda yeri geLdi taşLarı eksilttik uzakLaştık ßir çoğunuzLa.. Yada YaLanLArın peşine kapıLıp koştuk farkL yönLere.

ßir çok kez yeniLemeye çaLıştık eskimiş hayatLArımızı. ßir gün ßir yerLerde yeniden ve herşeye rağmen diyerek ayrıLdık ßazıLarınızLa. Yada "O" ve "ßu" şekiLde uzakLardan tanıştık. ßaktık ki ßir çok şeyimiz atynı oLdu farkLı sandığımız dünyaLarımızda.

Bu yüzden.. ßoş wer ßırak artık ßu yüzdeni. Şimdi ßu zaman kadar yazdığım herşeyi es geç.. Sevgi ve Nefret Sevme ve seviLmeme Utanma ve uttanmama ve daha ßir çok şeyi payLaştığım hayatıma giren herkes ßenden sorumLu.

İyiLiğimden ve kötüLüğümden doßraLığımdan yaLancıLığımdan ve en önemLiside kendimi asLa kurtaramadığım ßu içimden konuşmamdan.. "KimßiLir.. ßeLki.." diyorum "Hani ßirisi oLsa herşeyimi anLataßiLsem! KonuşaßiLsem payLayaßiLsem herşeyimi.." diyorum.. Sonra duraksıyorum yeniden "Ama" ile karşıLaşıyorum ßirden "Yapamam! Yapamadım ki.. ßen ßöyLe ßüyüdüm. Hiç kimsesiz ve hrşeysiz.."

Sadece ağLamak istediğim zamanLar oLuor. ßiLiyorum anLıyorsunuz o gün sizinLe sırf ßu yüzden konuşmak görüşmek istemediğimi. AğLamanızı ßenimLe ßir üzüLmenizi ve ßenim üzüntüLerime kafanızı takmanızı istemediğimi ßiLiyorsunuz. Oysaki ßir çoğunuzun umursamadığını ve umursamaycağınıda ßen ßiLiyorum.. (HüzünLü ßir teßessüm..)

Şimdi Herşeyi eskiden kaLan herkesi sonLandırmadan önce ßir çokLarınızın ßiLmeyi hakkettiğinizi düşündüğüm ßir şey war.. Hak etmeyenLerLe iLgiLenmiyorum zaten... (ßiLirsiniz.. iLgiLenmem.)

Hayatıma giren herkese ve herşeye, hemde herşeye rağmen iyi yada kötüye, hüzne yada sevince yaşanmış ßütün saniyeLerin ßirLeştiği dakikaLara ve ßirLikte aktıkLarı saatLere yanımda oLduğunuz yada oLmadığınız geceLere göz yaşLarımı payLaştığım küçük ördeğimi ve yastığıma unutmadan ßirde içimden geçenLeri payLaşmamı sağLayan ßiLgisayarıma yazmayı ve okumayı öğreten kişiye ve ßazende oLsa yazdığım ßu saçmaLıkLarı okuyan herkese..

Kısacası ßu yaşıma kadar tanıdığım sevdiğim ve sevmediğim insanLara söyLemek istiyorum..
KaßuLLendim herşeyi oLduğu gißi.. YoLa çıktım ve artık kısa cümLeLer kuruyorum..


TeşekkürLer.. ßüyüyorum sizinLe..

TutukLu kaLmış hayatLarımızda ßazen anLayamadığımz ßir çok şeyin suskunLuğu inadına yazıyorum ßu kez..

Herkesin herşeyden ßıkışLarı adına ßir şeyLer yapaßiLme hevesiyLE yanıp tutuşurken henüz kendi hayatıma müdahaLe edemezken ßunu nasıL yapaßiLeceğimin farkına varmanın hüznü kapLarken içimi. ßir parçamın gidenLerLE kayßoLdğunu fark ettim nedensiz.

Sonra neden dedim ßu nedensizLiğe. Sustum ßiraz ve düşündüm..
Dur deseydim işe yarar mı diye..
KimLer kimLeri kaybetmişti asLında nedensiz. SormuşLarmıdır diye düşündüm ßirden..
"Neden yaptın ßunu.. ßiLmiyormuydun o giderse hiç ßişey yapamam brn.."

kimLer kimLeri ni kayßetti ve hergün yeniden ve yeniden kayßediLiyor. He aşkLar ne dostLar ne aiLeLer yitip gidio ßazen kendi içinde ßazen gözLer önünde..

Sonra duruLdum gözLerimden ßir kaç damLa yaş süzüLdü aniden hatta yeniden..

Sonra kim karşı geLeßiLir diye sayıkLadım..
Terk ediLmiştik.. Yeniden ve yeni yeni terk ediLiyorduk ßeLkide..
Hatta şu sınanmamız geLdi akLıma. DeLirtecek kadar fazLA oLaßiLiyormuydu ßu sınama?
SizLer ßir insanı öLdürsek ve ßakaLım onun çocukLarıda ßeni öLdürecek mi diye sınasak? Sınadığımı söyLesek adiL oLacakmıydı..

Kafam karıştı yine yokLuğun ve hiçLiğin su adaLetsiz dünyada varLık ve herşeyLikten önemLi oLduğunu gördüğümde ellerim ayakLarıma doLandı ßirden. Titredim.

Oysa ki defaLarca kez yüzLeşmiştim bununLa. ßirkez daha yeniLerini ve niceLerini görmek ßuz kesmiş eLLerimin ve morarmış dudakLarımın amansızca titreyip garip ßir ürpertiyLe doLmuş oLan içimin cız etmesi yanakLarımdan döküLen göz yaşLarı ve ßirde ordan ßurdan kayßettiğim herşeyLerim.. Sessiz sedasız geçişLerini tamamLadıkLarından sonra saygı duruşLarını ßozmazcasına gözLerim..

YanLız geLdiğimiz ßu dünyadan yanLız gideceğimizi ve her kayßettiğimizin ßu hayat yoLunda ßir adım daha atarken ßüyüdüğümüzü düşünmekten aLı koyamadım kendimi..

Yada ßeLkide.. Her zamanki gißi avutacak ßirşeyLer ßuLdum kendimi..
KimßiLir.. ßeLki ßirgün ßende gittiğimde ßu dünyadan.. Herşeyini kayßeden ßiriLeri oLacaktır..
Kim ßiLir ßelki...

Ben ağlamazdan önceydi herşey hayatların durgunLuğunda ümitleri sepete koyumdan önceydi rafa kaldırmadan önceydi herşey..

Dedimya ağlamazdan önceydi kaybedişlerim meleklerimi. Susuşlarımda gözlerimdeki yapmur damlaları. Çocuklar kaçırılmadan önceydi çığlıklarım. Evsiz kalmadan önceydi ayrı ana babaların çocukları yuvasız kalmadan önceydi bütün hepsi..

Hayatımdaki bir çok insanın gidişinden önceydi herşey. Kimseziz kalmış nesli tükenen bir hayvan gibi yapa yanlız kalmadan önce. Tusunamilerle yıkılmadan önceydi devletlerim şehirlerim ve ölmeden önceydi enkazlarda anneler babalar yada çocuksuz kalmış anneler babalar olmadan önceydi..

Yitik bir yanlızlıkta yas tutulmuş sevgililer gitmeden önceydi sessizliğim ve doğmadan önceydi onca cocuk sıkıntıları dertleri bilmeden önceydi.

Gitmeden sessiz sedasız bir elveda bile demeden gitmeden önceydi onca intihara sürüklenmiş insanlar ve semeden önceydi aşıklar kara sevdalarını birde bırakıp gitmeden önce çocuklar analarını o toprak yatakta..

Herşeyden önceydi sevgiLerim, herşeyden önceydi.. Şimdi tüm bunlar trajik bir masal kahramanının son cümnleleri mutlu sona ulaşmadan önce hikaye bitmeden önce.. Önceydi işte herşey hep herşeyden önceydi ve bitti kitap kpandı ama Baş kahraman uLaşamadı aslında kahraman olamadı kendi hikayesinde ..

ve Kitap kapandı herşey bitti sandı.. ama dün ya kitap kapansada döndü yaşlandı yüzünde tek bir kırışık olmadan aynalara baktı defalarca hiç bir değişiklik yoktu aslında yaşlanıyordu ama yaşlanmıyordu..

Oysaki sonradan anlayacaktı kitap kapansada masal bitmemişti daha devam edecekti ve onun dünyasıyla sizin dünyanız bir değildi. Gülüms edi ve bekledi milyonlarca yıl için yaşattığı hikayenin tamamnı bekledi durdu.. Kim bilir bir gün.. Belki dedi durdu.. Sonsuza dek ama hep bildi içinde yaşadığı dünyaya birileri birkez daha girecekti.. Umutlandı gülümse di tekrar we bıraktın en derin uçurumlara kendini kayalarda parçalandı yüreği..

BenLeri aldım götürdüm bu diyarlardan.
Uyumuş tüm yarınları kaçırdım sessizce..

Herkesi susturdum yavaşça
Yok ettim tüm var olmuşları
kapıldım yeni bir aşka..
ağLadım yine yeni ßir kez daha

Sessizleri konuşturdum bu kez hiç umarsızca
Senleri bıraktım sana, ona, buna, herkese..

Acıdığını hiçe saydım içimin..
Yanlış yaptım..
gide gide
ona olmayacaktı yediden yeniden acı çekişim!.

Kimseler anlamadı seni.. Bilemedi derin düşleri.. Bak görüyormusun? Nerede şimdi hayaLLerin!
Sessiz sedasız ayrılışın yakınlanmadımı bıraktığın dünyada. Göz yaşları sel olmadımı sandın..

Şimdi sende mi ağlıyorsun?
AğLa atam ağLa!
Bıraktığın devlete sahip çıkmayanlar için ağla.

Ama korkma.. Geçecek bu devirde.. Bitecek isyanLar.. Asiler gömülecek bir bir..
Toprak yine kan kokacak gerekirse!
Gerekirse kan karışacak yine Aya!
Ve bizLer..
Derin uykusundan kaLkan en büyük savaşçılar, En akıllı Atatürkler olup çıkacağız..

Gün gelecek.. Liderlerin en büyüğünü selamlayacak tüm devletler..
Sen bir kez daha gül Atam.. Bizler senin Türkiyenin Bizim Türkiyemizin Son suz bekçileri oLacağız..

BizLer ki geride bıraktığın yegane askerlerin olacağız..

Yeter artık Atam! Ağlama dökme göz yaşLarını. Gerek kaLmayacak. Kesilecek yakında yıLanın başı!
Keskin bıcaklarımız bileniyor yeniden..

Sonsuza dek öLümden sonra bile. Var oLmuş en büyük lideri selamlayacak tüm mevsimler..
Sen gitsende! Bitsede bu cihanda harp!

Ağlayacak bu gözLer ardından ve onurLa dikleşecek göğüsLer!
Biz Atatürkün Atatürkleriyiz! Biz Atatürk Türkiyesinin ATATÜRKLERİYİZ!!!

İçim keLimeciklerle dolu bugün ve bir türlü yazmadan duramıyorum. Hislerim deli gibi ardı ardına cephe alıyor bir çok konuya.

Ben öyle çok milliyetçi biri olarak tanınmadım bu zamana kadar. Alev alev yandı durdu içimdeki aşk kızgınlık onca yoruma söyleşiye ama yinede ses çıkartmadım gbu gidişe. Saygı sevgi dedim kendimce ama dur diyecek birileri ni görmedim hiç. Boşlaftan başka bir şey görmedim çoğu zaman. Ve bu yüzden konuşmadım bir çok kez. Gereksiz sözlerle dolu olan bir ülkenin ta kendisine sahiptim zaten içimdekileri bastırdım çoğunlukla.

Ama konuşma zamanı geldi çattı.

Görüyorum ki Kürdistan çıkartmasından sonra Alevi sorunumz başladı haa birde Ne mutlu Türküm diyene kaldı dillerde. Tek düze beyinlerin tek düze seçimlerin ve tek düze yaşamların sessizce zafer yolunda ilerleyişine tanık olduk. Ne mutLu Türküm diyene!

Geçenlerde okuyorum şimdide bir programda Çingene ler ile ilgili bir konuşmadan bahsediliyor. " Bizleri dışlamayın! Bizleri hor görmeyin! Bizlerde insanız! Ha birde yine me mutLu Türküm diyene. (alaylı bir gülümseme.)

Önemi varmıyıdı? Ortak bir vatanımız yokmu bizim? Bizler TÜRKİYE nin çocukları değilmiyiz. Savaşlar; elevilerle kürtlerle çingenelerle Türklerle hepbirlikte kazanılmadı mı? Bunca sene beraberdikte? Şimdi mi ayrım istediniz? Şimdi bölmek istediniz! Gerek varmıydı sebebi varmıydı?

Yılların kararlarının alt edilme çabasını izledik durduk. Bazıları tereddütsüz "Türban İlk okullarada serbest olsun!" yorumları hatta mitingleri attı.

yılların verdiği bağımlılıktan söz bile etmek istemiyorum. Madenlerimiz çaLışamaz! Tarlalalarımız ekilemez.. Kadınlar hamile bırakıLamaz denilecekmi? Şayet edenilecekse ilk şim bir çocuk sahibi olmak olucak. Kötü bir niyetim yok herkes bir çocuk sahibi olmak ister.

Yıllardır aklıma takılan bir çok şey var. Bunlardan biride. Biz bir ülkeye 1 günlüğüne bile gitmek için olanca vize falan filanla uğraşırken! Nasıl oLuyorda bizim ülkemize dışardan gelip. kalmayı geçtim. Ev tarla bahçe vs. gibi mülkleri satın alabiliyorLar?

VelhasılıkeLam nereye gidiyoruz?? Aslında neredeyiz sorusu dana önemli ama. Derme çatmada olsa kafamızı sokabilecek, başkalarının kararlarına eyvallahta desek nefes alabileceğimiz bir ülkemiz var. Peki ya sonra??

Ses çıkartalım dedik, Asıldık! Konuşalım dedik bastırıldık? Soralım dedik Anan cevap versini duyduk. Düşünelim dedik hapse girdik şuçLu oLduk öLdürüLdük. Kafamız Koptu..

Peki ne yapmaLıyız?
İnanın hiç bir fikrim yok. bazen kendimi alamıyorum bunu düşünmekten affedin beni. Yobaz bir toplum olarak seçilikten ziyade koyunluğu benimsediğimizden dolayı yada benim kararımın önemi yok Ülkeden banane param olsun gerisi yalan düşüncesini benimsediğimizden dolayı bu günlere gelmedik mi?

Asılmadıkmı ses çıkardığımızda. Suçlu olmadık mı? düşman olmadık mı? sorarım size Birileri cevap versin.

Ulu, yüce, Liderlerin Lideri ATATÜRK! Ulu Önder ATATÜRK! Sana sorayım..

Neden buduruma düştük? Ne eksikti bizde sende oLmayan? Nelere kandık? Kimler aldı götürdü topraklarımızı? Neden hesap sorulmadı?

Haydi ATAM cevap ver dinliyorum seni. Bağır bana kız sende sustun de! İzin verdin de! KAçtın de konuş yalvarırım konuş artık bizimle. Yetmiş senedir duymuyoruz sesini. Mavi gözlerin almıyor artık gözlerimizi! Özledik Atam seni özLedik. Konuş artık anlat herşeyi. Duyamıyorum Atam . Konuşmuyormusun yoksa? Küstün mü atam bize Darıldın mı? Anlat ne oLursun atam. Sil kulaklarımızın pasını artık. Çık eskisi gibi Göğsünü gere gere bağır ağlat herkesi konuş atam Konuş! 70 senedik kimse konuşmadı atam. Kimse anlatmadı. Herkes bir şeyler yaptı atam peki sen? Neden bıraktın bizi neden sustun atam. Neydi 70 sene bizimle konuşmamanın sebebi.

Durun bir dakika! Ne diyorum ki ben? Ne anlatmaya çalıyorum?

Bu gün on kasım değil mi? Nasılda unutmuşum göçüp gittiğini. NasıL unutmuşum sessizce çekip gittiğini! Ahh Atam ahh.. Öyle bir yaşatmışım ki seni yüreğimde. öyle destanlaştırmışım ki. Öldüğünü Bu güzel Türkiyeyi onun bunun eline bırakmak zorunda kaldığını unutmuşum.

Peki şimdi ne oLacak! Son umudumdun atam sen benim. Son umutlarımızdın bizim! Şimdi ne oLacak!

Ant içtik hergün. Bağırdık Ne Mutlu TÜRÜKÜM Diyene diye. Nerede Atam! Duysesimi. bu gün tam yetmiş yıl oluyor sen bırakıp gideli.

Şimdi keşke diyorum atam keşke diyorum. Yetmiş yıl önce görebilseydim yüzünü öpebilseydim elini. Bir kez olsun konuşabilseydim seninle o gün ölseydim! Ölseydimde Bu günleri hiç görmeseydim!!

Dur!
Olduğun yerde.. Kıpırdama bir kez daha!
Bekle..
Dinleyeceksin soluksuz hesap soruşarımı!
Bir bir cevap vereceksin sorularıma..
Ağlayacaksın.. Göz yaşların sel olacak birbir..
Utanmazlığının hesabını bir kez daha ödeyeceksin bu gece..

Avere bir kalbin son çırpınışının hesabını vereceksin!
Bir bir yakacaksın bu geceyi gözlerinde..
Öleceksin.. Bir kez daha göneceksin aciz vucudunu..
Bundan iki ay önce benim gözümde öldüğün gibi, benim seni gömdüğüm gibi..

Bekle orada dur.. Kıpırdama hiç bir yere..
Son kez bir soruma cevap ver..
İlk kez doğruyu söyle bu gece..
Nasıl yaptın? NasıL..
Nasıl yabana attın soluksuz ümitlerimi..
Nasıl söndürdün umutsuz hayallerimi..

Anlat son kez duyayım sesini
Ve sonra çekip git başka yüreklere..
Git başka şehirlere ve durma unutbeni, benim seni unuttuğum gibi..

Bir kez daha hayal et..
Ve alsın götürsün mutluluk seni..
Gök yüzünden ev yap kendine derelerden bacası olsun
Ve göz yaşları pencerelerine konsun..

Hayaller ve Ben..

Sessizce terkedip gitmek istediğimde hayatımı...
Kısa bir hayalin ortasına düşeceğimi,
Yanlızlığın etrafımda kol gezeceğini ve
Unutacağımı tüm gerçeklikleri,
dalacağımı hayallerime..

Kim inanırdı ki...