Ben yalnız ve sevgisiz büyüyen orta yaşlarda biriyim. Özlemim sevginin kucağında uyumak. Hiçbir zaman olmayan gerçek sevdalarda yüzmek... Gerçekleşmedi ve son verdiğim önemsiz hayatımdan önce bütün bunları okumanızı istedim.


Gidiyorum…

Derin bir mavi etrafım. Soğuk akışkan bir suyun çıplak vücuduma değdiğini biliyorum. Gözlerimi açtığımda sessizliğin içinde boğulduğumu görüyorum. Hayallerim gerçekleşiyor. Uzaklaşıyorum sessizce hepinizden. Yalanlarınızdan, çıkarlarınızdan sessiz pusularınızdan.. İsterik bir hastalık gibi yapışmanızdan… Yalan sevgilerinizden, sevişmelerinizden… Usandığım kalabalık kimsesizlikten. Yapa yalnız düşüyorum derine. Mutluyum. İnsanların yalanlarına yakarışlarına .

Meyilli bir sevdanın düşen son yaprağıydım derin denizlerin ortasında. Boğuluşuma sessiz kalan onca balık gibi etrafımdan uzaklaşmanızı izlemekten haz aldım hep. Savunma mekanizmalarınıza karşı gelip sizler gibi olmadım. Sakladım içimdeki kini hep yıllarca sustum. Meğer kendi yok oluşumu hazırlamışım.

Dediklerinizi duyar gibi oluyorum. Bir tek sen mi yalnızsın. Hayır. Hepimiz yalnızız aslında. Hepimiz benim. Yalan sevgilerin çarpıştığı, sinsi gözyaşlarıyla yalan sevgilerimizi sakladığımız. Ve hep aldattığımız aldatıldığımız kindar ve bencil yaratıklarız. Hep sakladığım duygularımı ortaya çıkartışınıza ağlıyorum. Gözyaşlarım denize karışıyor okyanusa. Bulutlanıyor gözlerim. Hissetmek istemiyorum. Ama öğretilerimi kırdığınızı görerek yaşamaya alışmaya çalışıyorum. Sessiz sedasız susuşlarım çığlıklara dönüyor. Sizin gibi oluyorum. Yıllarca soyutladığım ve içimde yaşattığım yeni doğmuş bebeği canlandırıyorum. Lanet bir yaratık oluyorum. İnsan oluyorum sizin gibi.

Dayanışlarım yarım kalıyor. Sessizce çekip gitmeye kalkıyorum. Karşı koyuyor içimdeki siz. Ve sonunda gözlerimi kapayacağım bir yer buluyorum. Ve dar bir yoldan süzülüp, yalnızlığımı ve öldürdüğüm bebeğimi de alıp hepinizden uzaklaşıyorum. Ve hissediyorum etrafım soğuk bir mavi ile çevrili. Kesiklerimden kanlar karışıyor maviye ve yayılıyor yavaş yavaş içimdeki yaşam denize. Bedenimi koparışım sizden ruhuma keskin bir haz tadı veriyor. Kurtuluyorum. Uzaklaştığımı bilmek gözlerimi açamayışımın sebebi olsa gerek diye geçiriyorum aklımdan. Ve bir boşluk hissediyorum. Kendiliğinden süzülen bir tüy gibi dibe çöküyorum. Artık düşünebileceğime inanmıyorum.

Vücudumdaki halsizliği hissediyorum kanım karışıyor denize iyice içimden kayıp aktığını biliyorum. Ve son bir yağmur damlası akıyor kapalı gözlerimden. Açmaya çalışıyorum son bir bakış için bütün bu kirliliğe… Yapamıyorum ve son bir nefes sarf ediyorum. Boşalan kanım ve nefesimin suya karıştığını biliyorum. Bense…

Hoşça kal zavallı dünya seni seninle yalnız bırakıyorum…