Sığındığın son limanıda kaybediyorsun yine.. Top sesleriyle yerle bir oldu son düşündü.. Sana kalan tek şey ise bir kırık kalem şimdi.

Kim bilir belki dostluğun böyle ölümüne olmasaydı böyle çok yaralanmayacaktın. Sevgiye esir düşmeseydi hayatın, şimdi ihanetin ve hayal kırıklıklarının ortasında üşüyerek ağlamayacak ve tün eski şehirlerden adını silerek ayrılmayacaktın. Doğruluğu seçmeseydin şimdi yanlız olmazdın. Özlüyorsun durmadan belki şimdi çıkar gelir dediğn, gelişini şiirlerle beklediğin birilerini özlüyorsun. Ve bu zaman zarfında gelenlere sana aslında "0" olmadıklarını ispatlayana kadar çok şeyini veriyorsun. Her akşam, kalbim... bu acılara dayan.. bir yalandı tek düşün olan.. da.. da.. dayan diyorsun...

Gecenin belli belirsiz vaktinde sonunu bir türlü getiremediğin o düşten bir çığlıkla uyanıyorsun...
çığlık! ve umudun bahçesinde karanlık..

Sadece kendi sesini duyabilirsin..
Sadece kendi elini tutbilir, kendinin limanına demir atarsın. Gözünden süzülen son göz yaşının rengini görmeden, bilmeden kimse... Ölebilirsin!!..

Dost bildiğin tüm insanlar maskelerini indirdi işte.. Güvendiklerin, ilkel kıskançlıkları ile arkandan ne yalanlar söylemişler.. sen dost evlerinde samimi sohbetler beklerdin, oysa dost evlerindeki çamur atma kampanyalarının tek hedefi olduğunu hiç görmedin..

bir kere şöyle güvendirebilmek kendime.. Bir kere sarılıp bir dostuma ağlayabilmek.. İnandığın o düşü bir kere yaşayabilmek...

Ne zaman ki sırlarını en zayıf notkalarını yani seni öldürebilmenin yegane silahını bile bile verdiğin biri seni vurmaz, seni terk etmezse ve ne zaman herşeyini adadığın o kimse her şeyinle bir gitmezse, o zaman huzuru bulacaksın işte...

Fakat bu kaçıncı yanlışın... ahh kaçıncı yanlışın!. Bir çıkış yolu bulamazsan deli olacaksın... nerede? O eğer varsa, yaşıyorsa nerede? Nerede seni yanıltmayacak olan?

Hemen gel... eğer oradaysan ve beni duyuyorsan....